Turečtina
Ne cok isterdin, degil mi masanda, dingin, suskun, yalniz otururken, cevrende dizi dizi defterlerin, yazi dosyalarin, kagit zarflarin, icice kalem kiliflarin, gözlük kabin, yaninda ayri ayri sigara paketlerin, bira sisen, yari dolu bardagin, yazdiklarini temize cektigin daktilonun basinda, kulaginda derin bir müzik, bir an, yaptiklarini, yapamadiklarini, yapmakta olduklarini düsünerek dalmisken, disarida, karsindaki tülün örttügü isigin icinden, aksam yagan yaz yagmurunun berraklastirdigi ilik havada, parlak ögle günesi altinda, Güneyden gelip birdenbire pencerenin pervazina konan, Poyrazin ucusturdugu acik kahverengi, ucuk gökrengi tüyleriyle, orada, bir an aldirmazca duran, dönen, sonra, bir kez ziplayip, basini cevirerek, yeniden kanat acip, sanki kaygisiz, tasasiz, dertsiz, Kuzeye dogru ucup giden o ufacik kus, bir daha gelse ama, bir seferliktir ucusu; gelmez bir daha.
