Polština
Aldous Huxley (1894-1963), pisarz urodzony w Anglii, mieszkajacy od lat trzydziestych XX wieku w USA, najlepiej znany ze slynnej antyutopii Nowy wspanialy swiat (1932), stanowi ciekawy przyklad ewolucji w zakresie stosunku do sfery duchowej. W mlodosci zdecydowany agnostyk i przesmiewca, z biegiem lat coraz bardziej angazowal sie w tematyke religijna. Od lat czterdziestych XX wieku uchodzil za "mistyka". Nigdy nie stal sie czlonkiem zadnej grupy religijnej. Choc sympatyzowal z wedanta, zenem, a takze z chrzescijanskim mistycyzmem, byl sceptyczny wobec Kosciolow jako instytucji. Poszukiwal Boga "wewnetrznego", w sobie, doswiadczanego wprost, a nie za posrednictwem teologicznej teorii (i, trzeba tez powiedziec, przez pewien czas pomagal sobie w tych poszukiwaniach meskalina mimo protestow jego hinduistycznego guru). W tym tomie zebrano ponad dwadziescia esejow Huxleya pisanych w latach czterdziestych i piecdziesiatych XX wieku. Dotycza one kwestii mistycznego "oswiecenia", poznania "ostatecznej rzeczywistosci", ogolnie mowiac - doswiadczenia boskosci, spotkania z Bostwem. Huxley, jak sam stwierdzil, gleboko wierzyl, ze nasza jazn pozostaje w nieprzerwanym zwiazku z duchem wszechswiata. Nasz podstawowy problem to "wyjscie" z kregu wlasnego swiatla tlumiacego blask tego wyzszego Ja. I tej wlasnie kwestii, zasadniczej dla mistyka poszukujacego unio z Bogiem, poswiecone sa rozwazania w prezentowanych tu esejach.
